Dziewczynka z objawami | Borderline

Byłam sobą, kiedy plotłam wianki z koleżanką z sąsiedniej klatki. Byłam sobą, kiedy piłam wódkę do momentu zrzutu poprzedzonego straszeniem kibla. Byłam sobą, kiedy usypiałam swojego bratanka, nucąc mu kołysankę. Byłam sobą, kiedy spuszczałam komuś wpierdol, fizyczny lub psychiczny. Byłam sobą, kiedy prowadziłam pamiętnik, w którym opłakiwałam kolejną nieodwzajemnioną miłość. Byłam sobą, kiedy żyłam wśród złodziei, za pieniądze pochodzące z włamów do mieszkań. Byłam sobą, kiedy co niedzielę maszerowałam z rodzicami do kościoła. Byłam sobą, kiedy ćpałam i miałam na wszystko wyjebane. Byłam sobą, kiedy czytałam „Okna” Hanny Krall. Byłam sobą zawsze. Nigdy nie byłam nikim innym. Tak że ostrożnie z tym nawoływaniem do bycia sobą, do „jestem jaki jestem”, do nie robienia niczego wbrew sobie, kierowania się wyłącznie intuicją i sercem. Bo jeszcze ktoś sobie to do serca weźmie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 ...

Zawsze będę zaburzona. Nie zawsze pełnoobjawowa. Nawet półobjawowa nie będę zawsze. A czasem objawy mojego zaburzenia będą tak skąpe, że pomylisz mnie z osobą niezaburzoną. A jeszcze innym razem zachowanie osoby niezaburzonej będzie tak chujowe, że pomylisz ją ze mną pełnoobjawową. Ale to nie daje Ci prawa do stawiania komukolwiek diagnoz. Chyba że jesteś psychiatrą, odsiedzisz ze mną kilka godzin w gabinecie, przeprowadzisz szczegółowy wywiad, zapytasz o moje dolegliwości, ich nasilenie, czas trwania oraz wpływ na codzienne funkcjonowanie, relacje i pracę. Zapytasz o ogólny stan zdrowia, o choroby występujące w mojej rodzinie, o przyjmowane leki. Zwrócisz uwagę na moje zachowanie, mimikę, sposób wypowiadania się, nastrój i funkcje poznawcze. Ocenisz objawy i przypiszesz je do konkretnych jednostek chorobowych, zaburzeń zachowania czy osobowości. Ale o to Cię nie podejrzewam. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MB...