Dziewczynka z objawami | Borderline

  Zdjęcie po lewej zostało zrobione, kiedy miałam sześć, może siedem lat. Przez dorosłego, który chciał utwierdzić świat w przekonaniu, jaka to jestem obrażalska. Który chciał mnie wyśmiać, upokorzyć. I udało mu się. Do dzisiaj pamiętam rozpacz tej małej. Siedziała w fotelu na sąsiedzkiej schadzce (obstawiam, że po mszy niedzielnej, skoro zapakowano ją w białą, elegancko wyprasowaną bluzeczkę) z „Plastusiowym pamiętnikiem” w łapkach, chcąc poczytać na głos, pochwalić się, że już umie. Ale nie pozwolono jej. Bo robiła to często i wszyscy mieli tego dosyć. Bo ciekawsza była butelka, ploty, pierdolenie o niczym. Zdjęcie po prawej zostało zrobione, kiedy miałam trzydzieści trzy, może trzydzieści cztery lata. Przeze mnie. Ze specjalną dedykacją dla córek, które na złość rodzicom wyrosły na fajne babki. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy

  Czasem mam doła. Ale to nie znaczy, że mam nawrót depresji. Czasem nic mi się nie chce, ale to nie znaczy, że mam nawrót depresji. Czasem codzienność mnie przytłacza, ale to nie znaczy, że mam nawrót depresji. Czasem płaczę, ale to nie znaczy, że mam nawrót depresji. Czasem ciężko mi zwlec się rano z łóżka, ale to nie znaczy, że mam nawrót depresji. To znaczy, że żyję. Że przeżywam życie. Że czuję. Że coś mnie porusza, smuci albo złości. Że wszystko jest ze mną w porządku. Wszystko jest ze mną w porządku, kiedy mam gorszy dzień, jestem przygnębiona, energetyka szwankuje. Kiedy potrzebuję chwili samotności i ciszy, żeby pogadać ze sobą, zastanowić się, skąd ten obniżony nastrój. Żeby przypomnieć sobie sen z ubiegłej nocy, który był rekonstrukcją traumatycznych zdarzeń z przeszłości. Sen, w którym morza przemocy psychicznej, fizycznej i seksualnej, morza bólu i strachu. Wszystko jest ze mną w porządku, kiedy daję sobie czas na przetrawienie tego wszystkiego, na współczucie ...