Żal dupę ściska

 


Czasem mam doła. Ale to nie znaczy, że mam nawrót depresji. Czasem nic mi się nie chce, ale to nie znaczy, że mam nawrót depresji. Czasem codzienność mnie przytłacza, ale to nie znaczy, że mam nawrót depresji. Czasem płaczę, ale to nie znaczy, że mam nawrót depresji. Czasem ciężko mi zwlec się rano z łóżka, ale to nie znaczy, że mam nawrót depresji.

To znaczy, że żyję. Że przeżywam życie. Że czuję. Że coś mnie porusza, smuci albo złości. Że wszystko jest ze mną w porządku.

Wszystko jest ze mną w porządku, kiedy mam gorszy dzień, jestem przygnębiona, energetyka szwankuje. Kiedy potrzebuję chwili samotności i ciszy, żeby pogadać ze sobą, zastanowić się, skąd ten obniżony nastrój. Żeby przypomnieć sobie sen z ubiegłej nocy, który był rekonstrukcją traumatycznych zdarzeń z przeszłości. Sen, w którym morza przemocy psychicznej, fizycznej i seksualnej, morza bólu i strachu.

Wszystko jest ze mną w porządku, kiedy daję sobie czas na przetrawienie tego wszystkiego, na współczucie dla siebie, na poużalanie się nad sobą. Kiedy jestem przez chwilę totalną egoistką.

Przestaje być ze mną wszystko w porządku dopiero wtedy, gdy smutek nie mija. Długo nie mija. Jeszcze dłużej nie mija. Gdy na scenę wchodzą: apatia, czarna rozpacz, myśli rezygnacyjne, agresja czy autodestrukcja. To może znaczyć, że mam nawrót depresji. To znaczy, że muszę jak najszybciej iść do psychiatry, opowiedzieć mu, co się ze mną dzieje, ustalić z nim, czy włączamy leki. To znaczy, że nie diagnozuję się sama.

Znaczy to też tyle, że nie mówię: „Mam deprechę”, kiedy jest mi z jakiegoś powodu smutno, trudniej, gorzej niż chciałabym, żeby mi było. Bo depresja to poważna, mogąca doprowadzić do śmierci choroba. Bo nazywanie nią tych momentów, w których do głosu dochodzą „gorsze” emocje, robi cholernie złą robotę osobom faktycznie uwięzionym w jej klatce. Spłyca temat, bagatelizuje problem, prowadzi do złotych rad w stylu: „Weź się w garść”. Unieważnia potworne, prowadzące do myśli samobójczych cierpienie. Ośmiesza i sprawia, że umieramy, wstydząc się komukolwiek o tym powiedzieć.


Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.


A tu zbieram na zachcianki:

BLIK 534 049 522

MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241

buycoffee.to/beata.tforzy




Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej