A mogła mnie wyskrobać


Mogła. Ale za wszelką cenę chciała mieć rodzinę. Ułożone dzieci, wiernego męża, ciszę i spokój. Tyle że nikt nie nauczył jej, jak to się robi. Bo niby kto miał? Ojciec pijak? Czy współuzależniona, przyjmująca z pokorą kolejne wpierdole matka? Matka, która – zamiast skazywać trójkę potomstwa na oglądanie tych obrazków albo uciekanie przed roznoszącym chałupę tatusiem – też mogła wyskrobać. Ale za wszelką cenę chciała mieć rodzinę.

Nie miałabym żalu do swojej mamy, gdyby mnie nie urodziła. Mało tego, byłabym jej za to wdzięczna. Gdyby tylko któremukolwiek z moich rodziców przyszło do głowy, że nie są gotowi ani na mnie, ani na mojego brata, ani na siebie nawzajem, że być może nigdy nie będą, bo jedno i drugie ma połamane skrzydła, a do gniazda potrzeba żarcia, mchu i czujnych oczu, wtedy może nie byliby dzisiaj najnieszczęśliwszymi ludźmi na świecie. Zaburzonymi, z nałogami, traumami, depresjami, tłumionym gniewem. Może któreś z nich zerwałoby się z toksycznego łańcucha własnego systemu rodzinnego. Może poszłoby na terapię, odkryło w sobie poetę, zaczęło fotografować motylki. Może nawet polubiło trochę samego siebie. Na tyle, żeby nauczyć się lubić trochę innych.

Strasznie fajnie by wtedy było. Ja nie musiałabym co tydzień biegać na kozetkę, a co dwa tygodnie do psychiatry. Nie musiałabym się ukrywać przed własną, skonfliktowaną z prawem rodziną. Nie stawiałabym każdego dnia czoła zaburzeniom odżywiania i nieustannej chrapce na puszczenie ze smyczy któregoś z uwiązanych nałogów, a głęboka depresja nie nawracałaby co jakiś czas. Nie byłabym borderem, na zmianę przenoszącym góry i pikującym ostro w dół. Nie walczyłabym każdego dnia na nowo o przetrwanie.

Pamiętam takie zdjęcie z rodzinnego albumu, którego przywołanie w pamięci sprawia, że robi mi się cholernie smutno. Jest na nim długowłosa nastolatka w kwiecistej sukience przed kolano, idąca przez wiejskie podwórko z koleżanką. Obejmują się, śmieją, szczebioczą, są czystą radością. Odkąd przyszłam na świat, nigdy już mojej mamy szczęśliwej nie widziałam.



Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej