Frajer

Byłeś nim, kiedy czytałeś ambitne książki. Kiedy interesowałeś się sztuką i kiedy bliski był Ci los słabszych. Gdy rower stanowił oczywistość w drodze do pracy, bo przecież środowisko, a frajdę sprawiały Ci nie tylko talary, ale też ruchy pro bono. Byłeś nim, oszczędzając życie pająkom, świętując ważne momenty w życiu bez robienia butelki. Ogólnie rzecz biorąc, w mojej rodzinie byłeś frajerem zawsze, kiedy pozwalałeś własnej wrażliwości wypełzać na światło dzienne. Właśnie dlatego, jako skończony nadwrażliwiec, dwunastej wiosny spaliłam wszystkie pamiętniki i przysięgłam sobie, że już nigdy frajerem nie będę.

Klęłam, piłam, paliłam, biłam, ćpałam i kradłam. Książki miały ode mnie wolne, liczył się tylko pieniądz, fajna fura, władza, dominacja. Morza tłumionego w stosunku do najbliższych gniewu ułatwiały sprawę. Mogłam do woli upokarzać słabszych i byłam w tym cholernie skuteczna. I chociaż „brzydkie” postępowanie, jeśli zostawałam na nim przyłapana, spotykało się oczywiście z matczynym czy innym potępieniem, to jeszcze nigdy tak, jak w tamtym czasie, nie czułam się częścią swojego stada.

W 2018 roku, po siedmiu latach na kozetce, poczułam, że trochę jestem gotowa. Wtedy zaczęłyśmy z moją terapeutką bardzo powoli zdrapywać kolejne warstwy „chuja” we mnie w poszukiwaniu znienawidzonego, sponiewieranego, zamkniętego w najciemniejszej z piwnic „frajera”. Im bliżej było nam do mojego frajera, tym bardziej trzęsłam się, z trudem powstrzymując nogi przed ucieczką. Gdy została ostatnia warstwa, ostatnie drzwi do otwarcia, poczułam, że nie dam rady, że zaraz się porzygam. Ale moja terapeutka zapytała, czy jest coś, co mogłoby w tej chwili pomóc tej małej, przerażonej, stojącej przed drzwiami w ciemnej piwnicy dziewczynce. Zanosząc się szlochem, wyciągnęłam w kierunku kobiety spoconą, rozdygotaną dłoń, ona złapała ją mocno, dodając otuchy uśmiechem, i weszłyśmy tam razem.

„Muszę przyznać, że mi bardzo często zdarza się być frajerem” – rzuciła terapeutka, kiedy było już po wszystkim, a ja wcale nie umarłam w tej strasznej piwnicy. – „Mało tego, nawet lubię nim być”. – Rozryczałam się znowu, tym razem z wdzięczności, że ją mam. Wtedy w jej oczach też pojawiły się łzy. Nie robiłyśmy tego często, ale tamtego dnia stałyśmy i ściskałyśmy się długo na pożegnanie, aż wreszcie moje „ale z nas frajerki…” zamknęło sesję.

Teraz, kiedy spotykam bluzgające nastolatki, słucham nawołujących do przemocy polityków czy oglądam film, na którym kibole rzucają w ludzi racami, już nie szydzę, nie gardzę, nie ubliżam, tylko zastanawiam się, pod iloma warstwami schowany jest ich frajer. Taki frajer ze mnie.



Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.





Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej