Piękni i bestie


Rozumiem ich. Tych wszystkich, którzy robią zło. Tych, co na zło przyzwalają. Co kryją tych, którzy zło robią i nie widzą we własnym zachowaniu niczego nagannego, a nawet jeśli zauważą, wyprą ów fakt do nieświadomości, żeby tylko jedyny znany im dom nie runął. Nie usprawiedliwiam ich, nie unieważniam czynów, jakich się dopuszczają, ale rozumiem. Bo sama byłam jedną z nich.

O swoich okrucieństwach względem innych ludzi oraz o wydarzeniach z przeszłości podpalających ten lont wspominałam wielokrotnie i wielokrotnie jeszcze wspomnę. O osobach znaczących w moim życiu, ich nasiąkaniu złem z pokolenia na pokolenie, również. Mówiłam też o niezwykle istotnym w całym tym procesie przekonaniu, że świat zła jest jedynym istniejącym. Nie opowiadałam jeszcze tylko o paraliżującym strachu na jakąkolwiek myśl o tym, że gdzieś mógłby jednak istnieć inny. Obcy, może nawet dobry, do którego w ogóle nie pasuję. Ale przede wszystkim taki, w którym znajdę się absolutnie sama, absolutnie z niczym.

Od zła nie można odejść tylko trochę, trzeba zrobić ostre cięcie. Odciąć wszystko, co umoczone w złu. W moim przypadku była to rodzina, znajomi, ciepły kąt i chleb. Zostałam tylko ja. Bez wykształcenia, bez doświadczenia, bez umiejętności porozumiewania się z dobrymi ludźmi, określanymi w moim domu lamusami, wśród znajomych – ciotami.

Minęło wiele lat, przystosowałam się, paru rzeczy nauczyłam, coś tam fajnego zrobiłam. Ale paraliżujący strach przed kolejnym dobrem towarzyszy mi cały czas i wielokrotnie byłam już o krok od powrotu do zła. I doskonale rozumiem każdego, kto nigdy nie odważy się chociażby złapać za skalpel.



Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej