Ile waży objaw

„Gdybyś spróbowała mnie powstrzymać, kiedy przeprowadzam atak na lodówkę, musiałabym Cię zabić” – zapewniłam moją terapeutkę, wizualizując sobie sytuację, w której staje mi na drodze. „Wiem…” – odpowiedziała, ale ja zdążyłam już się wkurwić. 

W panice powtarzałam tylko: „Nie oddam Ci tego! Nie oddam!”, jak gdyby zwykła rozmowa o funkcji jednego z objawów choroby oraz ogromnej tego objawu dla mnie wagi była niemal zamachem na życie. „Wiem…” – powtórzyła spokojnie Jola i zanim zdążyłam ponownie zafiksować się na obronie ataku bulimicznego, rzeczy, bez której nie wyobrażałam sobie wyjść z gabinetu, dodała: „I nie zabiorę Ci tego. Bo nie mam czego dać w zamian”.

Obie wiedziałyśmy, że to nie jest przyzwolenie na rzyganie. Ani z jej strony, ani z mojej. Ale zdawałyśmy sobie sprawę z mojej nieumiejętności radzenia sobie w inny sposób, kiedy się przegrzewam. Kiedy ze złości pęka mi żyłka i nie potrafię inaczej rozładować gniewu. Gdy praca daje w kość za mocno, gdy na dwie, czasem trzy zmiany, gdy przemęczenie i brak snu. 

Miałyśmy też świadomość, że w momentach krytycznych, w nawrotach głębokiej depresji przy jednoczesnym braku wsparcia osoby bliskiej, w chwilach najgłębszej rozpaczy, wyrywania włosów z głowy i wydrapywania głębokich ran w ciele, atak na lodówkę zawracał mnie na chwilę z drogi, z której za kilka kroków mogło nie być odwrotu.

Właśnie dlatego mój objaw swoje waży. Dlatego ma tak ogromną wagę dla mnie, bo wielokrotnie ratował mi życie. Chociaż, paradoksalnie, sam w sobie, wprawiany na okrągło w ruch przez osobę dotkniętą bulimią, jest niczym innym jak samobójstwem na raty.


Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.




Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej