Wstrętny bachor


Dymiłam bez przerwy, z byle powodu. Miałam w sobie tyle frustracji, gniewu, niezgody na świat wokół, że szyba w drzwiach, którymi trzaskałam wściekle podczas awantur z rodzicami, wielokrotnie odczuła to na własnej fakturze. Słyszałam wtedy o swoim zachowaniu wiele przykrych słów, zarówno od bliższych, jak i od dalszych krewnych. Ale nic nie przylgnęło do mnie tak mocno, jak wlepiana nieustannie przez mamę łatka wariatki.

Dwadzieścia pięć lat później, na swojej pierwszej grupie wsparcia dla osób z zaburzeniami odżywiania, dowiedziałam się o błędzie popełnianym dość często przy diagnozowaniu ADHD. Zachowania trudne, agresywne bywają bowiem najzwyczajniej w świecie objawem depresji. Nawet u sześciolatków.

Dwadzieścia pięć lat później byłam już przyzwyczajona do nawrotów, do leków antydepresyjnych pozwalających jako tako funkcjonować. Do nocnych odrętwień, kiedy budzisz się na siku, ale nie czujesz własnego ciała i nie możesz wstać z łóżka. Leżysz wtedy na wznak, myśląc sobie, że już po Tobie. Że już Cię nie ma.

Dwadzieścia pięć lat później usłyszałam o nadwrażliwości na dźwięki, hormonach fundujących huśtawki nastroju, o ogromnym znaczeniu diety, snu, ruchu, relacji i dziesiątek innych rzeczy.

Dwadzieścia pięć lat później pozwolono mi się złościć, ale kategorycznie zabroniono wybiegać z pokoju, roztrzaskując kolejne szyby w drzwiach, tylko dlatego, że druga osoba nie powiedziała bądź nie zrobiła tego, czego oczekiwałam.

Dwadzieścia pięć lat później przestałam być wariatką.




Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.









Komentarze

  1. BognaSalmonowicz14 stycznia 2021 04:36

    Jestem wdzięczna, że mogę tu być, czytać, odczuwać, a dzięki refleksjom - wspinać się na kolejny schodek w próbach rozumienia siebie i innych. Dzięki Pani tekstom uczę się zadawać sobie nowe pytania. Dziękuję.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziewczynka z objawami16 stycznia 2021 05:46

      Ja dziękuję za ten spokój, który Pani dla mnie przynosi i którego uczę się chwytać, kiedy we mnie niespokojnie. Nie zawsze jeszcze mi wychodzi, ale coraz częściej.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej