Z czym je się terapię


Wiele lat temu, na zakończenie jednej z sesji, dostałam od swojej terapeutki łyżeczkę. Było to jedno z najtrudniejszych spotkań. Pootwierałyśmy kilka źle zszytych ran, tryskała krew, a nasz czas tego poranka powoli dobiegał końca. Zbierałam się do wyjścia, szlochając, i Jola wiedziała, że to krytyczny moment. Że nie mam wsparcia na zewnątrz. Że w najlepszym wypadku nie wrócę do jej gabinetu, w najgorszym – odnajdzie w moich papierach, po powrocie z dwutygodniowego urlopu, adnotację o udanej próbie samobójczej.

Rozpaczliwie (choć próbując nie dać po sobie tego poznać, by jeszcze bardziej mną nie zatrząsło) szukała czegoś, o co mogłabym się zahaczyć, do czego wrócić, co podtrzymałoby moje połączenie ze światem żywych i pomogło przetrwać bardzo trudny czas oczekiwania na wspólne przyjrzenie się otwartym ranom, zrozumienie procesu ich powstawania, wreszcie zszycie przy użyciu profesjonalnych narzędzi. Żeby szwy już nigdy nie puściły.

Kiedy żadne słowo ani mocny uścisk na pożegnanie nie przyniosły ukojenia, Jola sięgnęła do swojej szafki. Nie wiem, czy znała mnie tak dobrze, czy po prostu nie miała nic innego pod ręką i zadecydował przypadek. W każdym razie owa łyżeczka, którą wtedy włożyła w moją dłoń, a ja – ściskając ją mocno – pędziłam chwilę później schodami w dół, stała się najcenniejszą rzeczą, jaką mam. Przywołującą w pamięci obraz Joli zawsze, kiedy akurat jej kolej na mieszanie porannej kawy. Tak bardzo potrzebny w momentach, gdy przychodzi kryzys, a Joli nie ma obok.

Jestem w terapii z Jolą czternasty rok. Jestem, bo chociaż od 2020 już się nie spotykamy, „rozmawiam” z nią codziennie i czuję jej obecność. Nigdy nie naprawiła za mnie niczego. Wyposażyła jedynie w narzędzia, których mogę używać do tego sama. Spędzała ze mną zaledwie godzinę tygodniowo. Ale dawała przez te sześćdziesiąt minut tyle uważności i troski, ile nie dał mi wcześniej nikt inny. Oczekiwała szacunku, zaangażowania, przychodzenia bez wykrętów na każdą sesję. A ja uczyłam się dzięki temu, że relacja między dwojgiem ludzi też wymaga wysiłku, a bliskość wymaga obecności. Czasem popełniała błędy. Rozumiała, że ja też czasem błądzę. Nie biegła za mną, żeby ratować z każdej opresji. Dała mi natomiast łyżeczkę, która miała symbolizować jej obecność zawsze, kiedy będę tego potrzebować. Bo terapię je się z miłością.




Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.

Komentarze

  1. Aleksandra Sztorc27 stycznia 2021 13:00

    Tak bardzo widzę siebie w Twojej terapii. Też pragnęłam takiej łyżeczki, wspaniała rzecz!
    To prawda, że terapię je się z miłością, zwłaszcza jak się trafi na dobrą.
    Bardzo bliski mi post.
    Też tęsknię za moją K. i żałuję, że nie mam takiej łyżeczki.
    Serdeczności.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziewczynka z objawami28 stycznia 2021 09:06

      Mogę sobie wyobrazić, że właśnie taką łyżeczkę dostają dzieci od swoich rodziców w zdrowych rodzinach. Że każde dziecko z rodziny dysfunkcyjnej również na taką łyżeczkę zasługuje. I że Ty też jesteś warta takiej łyżeczki.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej