Baba za kierownicą



„Wujek, sto sześćdziesiąt!” – wykrzyknęłam, wpadając zdyszana do domku letniskowego na Mazurach. Zdyszana, bo biegłam od furtki, jakby mnie kto gonił, tylko po to, żeby pochwalić się stadu swoim wyczynem. Wuj, maniak zawrotnych prędkości, dający regularnie w łapę drogówce, spojrzał na mnie surowo, zaciągnął się papierosem i zapytał: „A ile masz na zegarku?”. „Sto siedemdziesiąt” – odparłam zgodnie z prawdą. Wuj raz jeszcze spojrzał surowo, raz jeszcze wypuścił kłąb dymu, po czym najspokojniej w świecie rzekł: „To zamknij licznik”.

Wielokrotnie opowiadałam przebieg tego zdarzenia jako zabawną anegdotę. Jako zabawną anegdotę przyjmowali ją moi odbiorcy, ponieważ wychowywałam się i obracałam wśród ludzi, którzy myśleli podobnie. Podobnie zamykali licznik, gdy tylko nadarzała się ku temu sposobność.

Zamykanie liczników, przekraczanie dozwolonej prędkości dla samej zasady, cwaniakowanie, zajeżdżanie drogi, wymuszanie pierwszeństwa, bluzganie na innych uczestników ruchu drogowego, wyprzedzanie na trzeciego, uprzykrzanie życia pieszym i rowerzystom, olewanie pasów bezpieczeństwa, nawijanie przez telefon. To wszystko robiłam, bo to w moim stadzie było uważane za fajne. Bo tak bardzo nie troszczyłam się o siebie, że nie czułam zagrożenia. Bo tak dobrze było wyładować na obcych cały ten nagromadzony gniew na swoich.

Dzisiaj staram się jeździć zgodnie z przepisami, nie ulegać impulsowi, by depnąć na gaz. Zapinać pasy, nie gadać przez telefon. Nie wyżywać się na innych kierowcach, nie dokuczać ludziom zasuwającym po drogach bez auta. Ale to nie jest łatwe. To codzienna, bardzo ciężka praca, która zaczęła się lata temu, kiedy w terapii wzięłam na klatę odpowiedzialność społeczną. Żadnego cudu, żadnych olśnień, nawet pojęcie troski było mi wtedy jeszcze zupełnie obce. Rozpoczął się po prostu ostry trening. Odejście od racjonalizowania chujowych zachowań na drodze na rzecz przyjęcia faktu, że spoko, mogę narażać w taki czy inny sposób siebie, skoro mi na sobie średnio zależy, ale nie mam prawa stwarzać zagrożenia dla innych. Koniec, kropka.

Latami grzecznie pracowałam nad odpowiedzialnością, myśląc, że tak to już zawsze będzie wyglądać. Że klapki odpowiedzialne u mnie za empatię w tym obszarze nigdy się nie otworzą, że zostanie to na poziomie behawioralnie wypracowanego zdrowego nawyku. Aż pewnego dnia stanęłam przed przejazdem kolejowym. Popatrzyłam na tory, na dyżurkę, na otwarty szlaban. I pierwszy raz w życiu poczułam strach, iż zamknie się, zanim zdążę przejechać.



Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.



Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej