Border w covidzie

 

Zabawny post? Niekoniecznie, a diabeł tkwi w tytule cyklu. Bowiem border tkwi w covidzie zupełnie inaczej niż tkwi w nim nieborder. A jak powszechnie wiadomo, każdy z nas jest inny, więc i dwóch takich samych borderów nie ma. Weźmy więc tego, którego mam pod ręką, czyli mnie.

Dawno, dawno temu, za górami, za lasami, żyła sobie ciotka pijaczka. Znerwicowana, w traumach, kawał cholery. Zarówno ona, jak i jej despotyczny małżonek, mieli duży wpływ na moje życie, instalując we mnie między innymi przymus robienia. Kompulsywność. Nerwowość. Poczucie, że jedynie wtedy człowiek jest coś wart, kiedy zapierdala. A ile by nie zrobił, zawsze jest niewystarczająco, zawsze zostaje z niczym. I tak mi zostało.

Jasne, pracuję nad tym w terapii od lat, ale czasem automatyzm bierze górę. Moje dwa tygodnie w covidzie zaraz po wybuchu pandemii stanowił dla niego raj na ziemi. Kiedy było tak źle, że mogłam tylko leżeć i kwiczeć, on kazał mi kończyć pisanie książki, czytać, produkować posty na fanpejdże, porządkować foldery ze zdjęciami, generalnie robić wszystko, co można w poziomie. Natomiast gdy czułam się trochę lepiej i odzyskiwałam pion, dopiero zacierał łapki. Wchodziły wiosenne porządki, sortowanie ciuchów oraz, rzecz jasna, przesuwanie dwumetrowego regału. W końcu tyle zaległości przez to całe leżenie!

Covid szybko jednak sprowadzał mnie na ziemię, zginał wpół i potem znowu mogłam tylko leżeć i kwiczeć. Tylko pisać książkę. Tylko ogarniać social media.

Tak że nie, to nie jest zabawny post. To jest post o tym, że osoba kompulsywna, o niskim poczuciu własnej wartości, mająca dojmującą świadomość utraconego i wciąż przelatującego jej koło nosa czasu, czuje się jak kupa, gdy nic nie robi. I o tym, że kiedy robi, często przegina, maltretując swój organizm, co może zagrażać jej zdrowiu, a w skrajnych przypadkach życiu.


Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.


A tu zbieram na zachcianki:

BLIK 534 049 522

MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241

buycoffee.to/beata.tforzy


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej