Za mamusię, za tatusia

Zaburzeń odżywiania nie interesuje, jakie mamy plany (również żywieniowe) na najbliższe miesiące. Ale możemy być pewni, że postarają się nam je pokrzyżować.

Nie zawsze wyglądają. Wręcz przeciwnie, często nie wyglądają. Bo to nie tylko anoreksja, tak chętnie komentowana w mediach ze względu na drastyczne, przyciągające uwagę obrazy wychudzonych ciał. To również bulimia, ortoreksja, jedzenie kompulsywne, zespół nocnego jedzenia i inne. Szacuje się, że 80% światowej populacji zajada stres, a 20% przestaje w stresie jeść.

Bing. Tak w bulimicznym slangu nazywamy napad na lodówkę. Może zakończyć się zachowaniami kompensacyjnymi (typu prowokowanie wymiotów, niebezpieczny dla zdrowia wysiłek fizyczny lub wciągnięcie dużej ilości środków przeczyszczających), choć niekoniecznie. Tym, co pojawia się zawsze, bez względu na zakończenie, są wstyd, poczucie winy i złość na samego siebie. Ja przez swoje bingi zawaliłam szkołę średnią i dwa razy straciłam pracę. Niektórzy tracą życie.

Z kolei anorektyczkę można rozszyfrować w bardzo prosty sposób. Wystarczy zaproponować jej 200 zł za zjedzenie pizzy. Możesz zapłacić tysiąc – i tak nie zje. Ja w czasie swoich wielomiesięcznych głodówek nie wzięłabym gryza margerity nawet, gdyby zależało od tego moje życie lub dalsze istnienie gatunku ludzkiego.

To nie są fanaberie. To powolne wyniszczanie własnego organizmu, samobójstwo na raty. Dlatego około 9% osób chorych na anoreksję podejmuje próby samobójcze. Jednak świadomość tego nie uratowała jeszcze żadnej osoby dotkniętej ED. Bo mam głęboko w dupie, że się zabijam, gdy się zabijam.

Nie przychodźmy więc do ludzi w głębokim kryzysie psychicznym z tekstami o marnowaniu życia. Strzepniemy w ten sposób z mankietów trochę frustracji i bezsilności wobec faktu, że bliska nam osoba powoli umiera na własne życzenie, ale jej nie pomożemy. Mówmy: „To nie Wasza wina, że jesteście chorzy. Nie musicie się tego wstydzić”. Zróbmy to tak, jak należy. A jeśli nie potrafimy, poprośmy kogoś, by nas nauczył.

Lustro. To dla osób dotkniętych zaburzeniami odżywiania najbardziej znienawidzony z przedmiotów martwych. A wszystkiemu winny ten łobuz – zaburzony obraz własnego ciała. Najprościej mówiąc polega to na tym, że niezależnie od tego, jak chuda będę, zawsze będę chuda niewystarczająco. ED, towarzysząca im często depresja oraz zaburzony obraz własnego ciała mogą wpływać bardzo negatywnie na nasze relacje z bliskimi. Mogą, ale nie muszą, jeśli pracujemy nad trudnymi emocjami, a bliscy są dla nas w tej pracy wsparciem.

Zdecydowana większość osób chorujących na zaburzenia odżywiania ma problemy ze swoją seksualnością. Ja zdecydowanie należę do tej większości. Między innymi dlatego przez znaczącą część swojego życia kontakty seksualne podejmowałam jedynie pod wpływem alkoholu lub innych substancji psychoaktywnych. Aby zagłuszyć lęk na myśl o tym, że ktoś będzie moje ciało oglądał. Ciało, którego widoku ja sama szczerze nienawidziłam.

Zaburzenia łaknienia, podobnie jak wszelkiego rodzaju uzależnienia, nie biorą jeńców. Nie interesuje ich nasz pesel. Interesuje je tylko to, jak bardzo nie potrafimy radzić sobie z własnymi emocjami, a zbierają swoje żniwo nawet wśród kilkulatków. I to wcale nie dziecko ma problem z jedzeniem. To rodzina ma problem z komunikacją.

Weekend stanowi trudny czas dla osób dotkniętych ED. Średnio umiemy zwalniać, odpoczywać i kumplować się ze sobą, o wiele łatwiej nam uciekać przed sobą w pracę. Dlatego pytajmy bliskich nam osób z zaburzeniami odżywiania, jak im dzisiaj. Żeby ta sobota nie była dla nich ostatnią.




Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.


A tu zbieram na zachcianki:

BLIK 534 049 522

MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241

buycoffee.to/beata.tforzy










 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej