Nie czytasz? Idę z Tobą do łóżka!

Nie każdy czyta. Nie każdy czytał w przeszłości i nie dla każdego czytanie jest czymś łatwym, a już na pewno nie dla każdego przyjemnym. I nic nam do tego. Bo człowiek może nieść w plecaku historię swojego życia, w której miłość do książek nie istniała.

Weźmy na przykład mnie. W moim domu rodzinnym nie czytało się książek. Tam się piło, gapiło całymi dniami w telewizor, jadło i spało. Wśród złodziei, gdzie dorastałam i wchodziłam w dorosłość, książki nie były do niczego potrzebne. Potrzebne były „graty” do otwierania cudzych mieszkań oraz twarda dupa podczas ręcznych przesłuchań na „dołku”. W domu miałam wtedy recydywistę uzależnionego od alkoholu i wszystko kręciło się wokół tego, czy pije i gdzie pije, czy siedzi i gdzie siedzi.

Kiedy postanowiłam przejść na jasną stronę mocy, pojawił się wstyd (bo przecież nie pasuję) i strach przed nieznanym, nasiliły zaburzenia odżywiania, zaczęły problemy finansowe i mieszkaniowe, co jakiś czas wpadała depresja (często w towarzystwie innych chorób przewlekłych), samookaleczenia i inne takie. Serio, widzicie tam miejsce na kółka czytelnicze?

Dzisiaj jest tak, że raz rozpadam się na kawałki i funkcjonuję jak wyżej, a innym razem w bólach składam do kupy, ćwiczę zdrowe nawyki, próbuję skupić na rzeczach, które mogą mnie czegoś nauczyć i rozwinąć. Ale z tym skupieniem uwagi bywa różnie, dlatego nauka często staje się męczarnią.

I podobnie z czytaniem. Wymaga ode mnie potężnego wysiłku, konieczności wpisania tej aktywności na listę obowiązków, zaraz pod wyjściem do pracy, zmyciem garów czy przygotowaniem czegoś do pożarcia. Posiedzenie z książką nie kojarzy mi się z niczym przyjemnym, nie odpoczywam przy tym. W trakcie lektury czuję rozdrażnienie, po wszystkim – zmęczenie. Z tych właśnie powodów czytać mogę tylko wtedy, gdy jestem naprawdę stabilna. Psychicznie i fizycznie. Co nie występuje u mnie szczególnie często.

Tak mam i wiele osób tak ma. A zawstydzanie kogoś, pouczanie i krytykowanie tylko dlatego, że nie wstawia na fejsie listy przeczytanych w ostatnim półroczu pozycji, to chujowy sposób na nauczenie go miłości do książek.




Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.


A tu zbieram na zachcianki:

BLIK 534 049 522

MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241

buycoffee.to/beata.tforzy









Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej