Nie mam czasu odpoczywać

 

Serio, czasem tak mam. Wbrew temu, co mi się wmawia, że mam. A wmawia mi się, że odpoczywać nie umiem, że szukam wymówek, że pracoholizm i ucieczka. Fakt, kiedyś tak było, ale już nie jest. W końcu po coś te setki godzin przeleżanych na kozetce.

Raz doświadczyłam kryzysu bezdomności, potem kilka razy byłam o włos od. Bo brak wykształcenia i etatu, w najlepszym wypadku śmieciówka, zapierdol siedem dni w tygodniu, od rana do nocy, a nierzadko też w nocy. Bo wynajmowana chata, nieumiejąca troszczyć się o najbliższych rodzina, skłonność do uzależnień. Bo przez większą część życia głęboka depresja. Nawet nie próbowałam wtedy marzyć o czasie na kontakty ze znajomymi, rozwój, studia, jogę we wtorki i czwartki czy odpoczynek. Marzyłam tylko o tym, żeby udało mi się złapać trochę snu między jedną zmianą a drugą. Zregenerować, wyłączyć.

Dzisiaj jest trochę lepiej. Dzisiaj znajduję czas i miejsce w sobie na kawy ze znajomymi, warsztaty rozwojowe, naukę angielskiego, pasję czy zajęcia z akrobatyki w poniedziałki i piątki. Wreszcie – na odpoczynek. Jak to się stało? Dzięki pieniądzom. Dzięki temu, że zapierdol siedem dni w tygodniu, od rana do nocy, a nierzadko też w nocy, pomógł mi ubić poduszkę finansową, która daje poczucie bezpieczeństwa, zdejmuje z głowy strach o jutro, pozwala pracować mniej, żyć spokojniej. Pozwala się zatrzymać. Dzisiaj mam szczęście, ogromne szczęście, i to jest bulszit, że pieniądze go nie dają.

Nadal robię w najlepszym wypadku na śmieciówkach, na godziny, od zlecenia do zlecenia, a grafik zmienia mi się często z dnia na dzień. Nadal zdarzają się okresy (jak w ostatnim tygodniu), w których jeżdżę z jednej pracy do drugiej, „nie mam czasu na sen, nie mam czasu na seks”, i biorę to na klatę, ponieważ przyszedł czas, gdy mało fuch i mało złotówek. Biorę, bo wiem, że potem będę mogła sobie pozwolić na kilka dni przymusowego, bezpłatnego „urlopu”. Na krzątanie się po domu, leniwe poranki, wieczory z Netflixem, na odpoczynek. Bo dzisiaj, dzięki setkom godzin przeleżanych na kozetce, już w to umiem.


Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.


A tu zbieram na zachcianki:

BLIK 534 049 522

MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241

buycoffee.to/beata.tforzy




Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej