Lekcja łowienia

 


Pierwszy raz usłyszałam o niej w listopadzie 2024 na X Otwartym Seminarium Filozoficzno-Psychiatrycznym „Rytuały zdrowienia i procesy zmiany w obszarze zdrowia psychicznego”. Jakub Tercz ją zachwalał, osoby zgromadzone na sali skandowały jej imię, szaleństwo. Pomyślałam sobie: „Dobra, sprawdzę Cię, skoro wszystkim tak z Tobą dobrze”. Ale nawet przez myśl mi wtedy nie przeszło, że to właśnie dzięki niej rok później stworzę nową siebie.

Mazowiecka Szkoła Zdrowienia to przede wszystkim stado. Wioska. Dom. To bezpieczne miejsce, w którym troskliwi rodzice pozwalają dzieciom być z tym, z czym akurat są. Zachęcając je równocześnie do dzielenia się sobą, do brania od innych, do próbowania nowego albo zatrzymania się w ciszy, kiedy za dużo, za mocno, za bardzo.

Nie ma fajerwerków. Nie ma cudownych ozdrowień, leków na całe zło, gotowych rozwiązań podanych na tacy. Ale są wędki. Każdy dostaje od Kasi i Jakuba taką wędkę, na jaką zasłużył. Wędki muszą być z nami kompatybilne i przeznaczone do łowienia w stawie, w którym pływa coś, co przykuwa naszą uwagę, z czym jest nam jakoś po drodze. Żebyśmy chętnie je zarzucali, nie roztrzaskali ze złości po pierwszej nieudanej próbie. Na szczęście Kaśka i Jakub są specjalistami od idealnych dopasowań.

Ja dostałam taki sprzęt i takie oczko wodne jak jeszcze nigdy w życiu. Dostałam stronę w Kwartalniku Psychiatra. Najpierw zimą, potem wiosną i teraz. Dostałam swobodę, a zarazem możliwość przegadania z rodzicami, czy to, co wyprawiam w swoim tekście, jest bezpieczne, na miejscu, odpowiednio podane. Konstruktywną, ale przekazaną bardzo delikatnie (żebym nie strzeliła focha i nie wyszła, trzaskając drzwiami) krytykę. Był też doping, były pochwały. I tylko ode mnie zależało, co z tym zrobię. Nadal zależy wyłącznie ode mnie, jak wykorzystam szanse, które od swoich nowych, troskliwych rodziców dostaję.

A jeśli kiedyś wpadniecie na Otwarte Seminarium Filozoficzno-Psychiatryczne i usłyszycie, jak ktoś skanduje imię Mazowieckiej Szkoły Zdrowienia, możecie być pewni, że to ja.


Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.


A tu zbieram na zachcianki:

BLIK 534 049 522

MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241

buycoffee.to/beata.tforzy







Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej