Cisza po burzy

                                                            

Sama byłam sobie winna. Odkąd pamiętam. Nie musiałam przecież budzić się akurat wtedy, kiedy pijani rodzice uprawiali seks. Często z brutalnymi wstawkami. Nikt nie kazał mi też odpyskiwać rzucającemu wyzwiska bratu tak, że pękała mu żyłka i zaczynał mnie prać. Mogłam również spodziewać się, mając lat szesnaście, wyjątkowo mocnego drinka na grillu u synów przyjaciół rodziny, towarzyszy letnich zabaw od czasów szczenięcych, i pobudki z penisem jednego z nich we własnej pochwie. A wystarczyło tylko nie widzieć, nie odzywać się, nie czuć. Sama byłam sobie winna.

Żeby poczucie winy nie bolało tak bardzo i żeby za wszelką cenę nie odstawać od reszty stada, zaczęłam wchłaniać. To nie były zasady wypisane w punktach na lodówce. Jedynie strzępy podsłuchanych rozmów, spojrzenia mówiące więcej niż słowa, rzeczy, które należało przemilczeć. O tym, że biorę reguły gry za swoje i za jedyne w świecie ludzkim obowiązujące, nie miałam nawet pojęcia. Nie istniała też szansa na sygnał ostrzegawczy z zewnątrz. Za zbyt przyzwoitą rodzinę uchodziliśmy.

Nie zliczę, ile razy w życiu byłam nadużyta przez kogoś w podobny sposób, jakiego dopuszczali się w dzieciństwie i nastolęctwie moi najbliżsi. Ile razy pozwalałam na nadużycie, bo nasiąkłam przekonaniem, że tylko w ten sposób ludzie pokazują, jak bardzo im na sobie zależy. Że musi być przemoc, inaczej się nie liczy. Czynna, bierna, fizyczna, psychiczna, jakakolwiek. Że tam, gdzie jest cicho i spokojnie, na pewno nie ma miłości. Nie zliczę, ile razy wprowadzałam te zasady z czyn, bo większości nie pamiętam. Być może właśnie dlatego tak często piłam i ćpałam do nieprzytomności. Żeby potem nie pamiętać.

I nie, nie mogłam „zacząć myśleć” albo „zmądrzeć”, bo żadne działanie nie było poddawane refleksji. Dlaczego miałoby, skoro od swoich bliskich, najważniejszych ludzi w życiu, dostawałam przyzwolenie? Nie zapisane na lodówce. Jedynie w strzępach podsłuchanych rozmów, spojrzeniach mówiących więcej niż słowa, rzeczach, które należało przemilczeć.



Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.






Komentarze

  1. pauvrelelian29 kwietnia 2020 00:22

    To, o czym tu piszesz, jest mi w dużym stopniu bliskie, w sensie ogólnym, bo tyle zła, co Ty, nie doświadczyłem. Jedyne, co mnie cieszy w Twoim wpisie, to świadoma narracja, pokazująca, że rozumiesz mechanizmy i rozumiesz siebie, a to naprawdę dużo.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziewczynka z objawami29 kwietnia 2020 04:00

      Dużą rzeczą jest też to, co dzieje się w Tobie. Pozwalasz temu, co piszę, siebie poruszać, pozwalasz sobie na współodczuwanie ze mną. A wcale nie musiało tak być. Sam wiesz, jak chętnie stawiamy opór w konfrontacji z rzeczami, w których odnajdujemy coś swojego. Przeszedłeś bardzo długą drogę.

      Usuń
    2. pauvrelelian29 kwietnia 2020 06:05

      To zasługa terapii, którą zacząłem w początkach kwietnia. Ale też to, jak piszesz, nie pozwala się na te treści emocjonalnie i rozumowo zamknąć. Ściskam.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej