Po mnie nie widać

                                               

Jestem ED. Ale nie tylko. Mam skłonność do najróżniejszych nałogów, z udziałem substancji psychoaktywnych i „na sucho”. Podduszających w różnym nasileniu na różnych etapach życia. Powiedziałbyś? Niekoniecznie.

Trochę mejkapu, czerwony pazurek, uśmiech numer pięć i od razu rozbrzmiewają zdarte płyty: „Piękna!”, „Samo szczęście, tak trzymaj!”, „Jakie ona może mieć problemy?”. Faktycznie, po mnie nie widać i już dawno pogodziłam się z tym, że jakkolwiek źle będzie, nikt nie zapyta, czy wszystko okej. Na szczęście jeszcze wcześniej, w związku z zawrotami głowy niewiadomego pochodzenia, wjechałam na takim uśmiechu, mejkapie i niezamykającej się gębie do gabinetu internisty, który usiadł wygodnie, cierpliwie poczekał, aż skończę swój energetyczny monolog i łagodnym głosem przemówił: „Już dobrze, może już Pani przestać udawać”, wypisując skierowanie do poradni zdrowia psychicznego. Ale mogło być inaczej…

Mogłam mieć mniej samodyscypliny, z perfekcjonizmem nie być na ty, wynieść z domu rodzinnego wyuczoną bezradność. I wtedy nie pisałabym tego bloga, nie wklejałabym uśmiechniętych fotek na fejsbuka, nie dawałabym rady zmusić się co rano do wynurzenia spod pierzyny (każdy, kto poznał panią depresję, wie, jak ciężka jest ta kołdra), do umycia zębów, do pójścia do pracy. Co ja mówię, nie miałabym pracy. Nie miałabym pierzyny, spod której musiałabym się wynurzać. Nie miałabym szczoteczki do zębów, ale i tak już pewnie nie byłaby potrzebna. Stałabym teraz brudna i śmierdząca, błagająca Ciebie pod Biedronką o dwa zeta. Tyle brakowałoby mi do lekarstwa na lęk, z którym ktoś kiedyś po prostu nie nauczył mnie radzić sobie inaczej.

A Ty zwyzywałbyś mnie od menelic, kazał spierdalać, może nawet opluł. Kupiłbyś sześciopak, poszedł do domu, obejrzał cienkie porno. I wkleił uśmiechniętą fotę na fejsbuka, żeby przypadkiem ktoś nie zapytał, czy u Ciebie wszystko okej.


Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.




Komentarze

  1. pauvrelelian2 maja 2020 01:44

    Mój poprzedni psychiatra, kiedy prosiłem go o namiary na psycholożkę, powiedział, że nie potrzebuję terapii psychologicznej, bo wydaję się świadomy swoich problemów. A okazuje się, że potrzebowałem i potrzebuję jak diabli. Na szczęście już zerwałem z tamtym współpracę.
    Wszystko, co piszesz w tym poście, jest mi bliskie. Zwłaszcza ostatni akapit, mógłbym sam go napisać.
    Dziękuję i ściskam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziewczynka z objawami2 maja 2020 03:06

      Spora część (wciąż mam nadzieję, że nie większość) specjalistów komercyjnych robi sobie na nas dobry interes. Psychoterapeutów również, zwłaszcza że ten zawód nie ma regulacji prawnych, wystarczy działalność gospodarcza i kawałek gabinetu. Idealna przestrzeń do nadużyć. Osoba uzależniająca się bowiem w trakcie terapii od leku psychotropowego (np. alprazolamu) przez długie miesiące (a często lata) zapewnia źródło dochodu kilku psychiatrom z okolicy.

      Dlatego sprawdzaj łobuzów z każdej strony. Wykształcenie (szkoły kształcące psychoterapeutów często zostawiają wiele do życzenia), doświadczenie, rekomendacje, opinie klientów. Oczywiście możesz też takiemu specjaliście powiedzieć, że masz koleżankę z borderline i jeśli on zrobi Tobie krzywdę, to ona wygryzie mu wątrobę.

      Usuń
    2. pauvrelelian2 maja 2020 03:11

      Teraz trafiłem dobrze, zarówno z psychiatrą, jak i podległą mu psycholożką. Dobrze nie jest, bo nie będzie nigdy, ale jestem zupełnie zadowolony z obojga. I wiem dobrze, że nie hajs nimi kieruje, bo to udowodnił psychiatra, a psycholożka przykłada się do pracy lepiej niż ja do egzaminów. Ale faktem jest, że trzeba na tym rynku uważać.

      Usuń
  2. cyborgini2 maja 2020 12:41

    "(...)Powiedziałbyś? Niekoniecznie.

    Trochę mejkapu, czerwony pazurek, uśmiech numer pięć i od razu rozbrzmiewają zdarte płyty: Piękna!, Samo szczęście, tak trzymaj!, Jakie ona może mieć problemy?. Faktycznie, po mnie nie widać i już dawno pogodziłam się z tym, że jakkolwiek źle będzie, nikt nie zapyta, czy wszystko okej.(...)

    Przecież to o mnie. Bezproblemowej, która zawsze sobie radzi. Do czasu "Biedronki" czy bramy, bez znaczenia. Na szczęście już na innym etapie. Nie do końca jednak zaakceptowała, "że jakkolwiek źle będzie, nikt nie zapyta, czy wszystko okej". Jakby jednak się komuś wymknęło, mam odpowiedź sprzed lat: "Nie wszystko i nie okej".

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziewczynka z objawami3 maja 2020 00:03

      To o nas wszystkich. Niedoskonałych. Bo rzeczy mogły potoczyć się inaczej i każdy z nas mógłby dzisiaj być w zupełnie innym miejscu. Nadal może. Zwłaszcza teraz, w czasie pandemii, widać wyraźnie, że na wiele z tego, co nas spotyka, nie mamy żadnego wpływu. Dzisiaj robię zakupy w Biedronce, jutro mogę stanąć pod.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej