Dziewczynki muszą się uśmiechać


        

Słyszałam nieustannie, od dziecka. A skoro wszyscy to powtarzali, musiało być prawdą. Że przesadzam, histeryzuję, ciągle się obrażam, wstydzę bez powodu, nie śmieję wtedy, kiedy powinnam, płaczę w najmniej odpowiednim momencie. Ciągle byłam nie taka, jak oczekiwano, czułam nie to, co powinnam, odstawałam i każdy ze stada dawał mi ten przykry fakt odczuć na swój sposób. Wyzwiskami, szyderą, piorunującym spojrzeniem, ale też subtelniej, w tonie paternalistycznym, który wyjątkowo łatwo było wziąć za dobrą monetę. Mężczyźni robili to, bo tak, kobiety – bo tak chcieli mężczyźni.

Wszystko we mnie wrzało, wyczuwałam fałsz i miałam w sobie ogromną niezgodę, ale wtedy nie wiedziałam nawet na co. Potrzebowałam czegoś więcej, czegoś innego, reguł odmiennych od tych, które moja rodzina przekazywała sobie od pokoleń, jednak w ogóle nie umiałam tego nazwać, umiejscowić, wprowadzić w czyn. Nie przyszła też żadna podpowiedź ze strony bliskich. Nikt nie wskazywał kierunków ani sposobów, im wystarczało, że się uśmiecham, nawet jeśli odrobiny śmiechu we mnie wtedy nie było.

Więc przestałam przesadzać. Histeryzować, ciągle się obrażać, wstydzić bez powodu, płakać w najmniej odpowiednim momencie. Na pierwszym miejscu stanęła nauka nieokazywania żadnych emocji. Trochę mniej już odstawałam, trochę bardziej pasowałam do rodzinnego zdjęcia. Ale wtedy nie miałam jeszcze pojęcia, że są takiej nauki skutki uboczne. Że w końcu przestanę czuć cokolwiek.

Na nieczuciu dożyłam dwudziestego trzeciego roku życia. Cudem, biorąc pod uwagę miejsca, sytuacje i stany, w jakie człowiek potrafi wejść na nieuczuciu. Potem zaczęłam się budzić, do głosu doszła we mnie dziewczynka z przyklejonym uśmiechem. Zakneblowana dziewczynka, torturowana latami. Nieczucie schodziło tak boleśnie, że nawet sobie oszczędzę powrotu myślami do tego czasu.

Dzisiaj, z pomocą psychoterapeutów, oduczam się uciekania w jedyny sposób regulowania emocji, jaki znałam. Poznaję nowe, nieznane i często przerażające, ale zdrowe kierunki. I już nie histeryzuję, tylko przeżywam. Nie jestem przewrażliwiona, tylko wrażliwa. A jeśli ktoś ma z tym problem, to już jego problem.



Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.



Komentarze

  1. Ench29 kwietnia 2020 05:13

    O, rany, czuję, jakbym trochę czytała o sobie. Będąc małą dziewczynką, wykształciłam w sobie mechanizm obronny i od tej pory, jak dzieje się coś trudnego - uciekam. Nieczucie niczego robi krzywdę, o czym dowiedziałam się też dopiero na psychoterapii. Konfrontacja z własnymi uczuciami jest trudna, ale to jedyna droga, żeby żyć. Płacz nie jest powodem do wstydu, gniew jest potrzebny, lęk uzasadniony, nawet jak irracjonalny. Obudziła mnie krew na rękach i nawracające napady jadłowstrętu. Obsesyjna potrzeba kontroli, która posunęła się aż tak daleko, że blokuje przyjemność z jedzenia, przyjemność z życia, bo przecież nie wszystko da się kontrolować. Jedynie swoje ciało można.
    Trzymaj się. Dziękuję, że mogę to przeczytać. Cieszę się, że tu trafiłam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziewczynka z objawami29 kwietnia 2020 11:04

      Ale fajnie, że wpadłaś. Przypomniałaś mi, jakie to dobre uczucie być przyjętą. Zrozumianą. Usłyszeć kogoś, kto ma podobnie. Chyba właśnie teraz, dzięki Tobie, przyszła do mnie odpowiedź na pytanie, którego nawet jeszcze nie sformułowałam, tylko czułam w gardle pod postacią nieustannie nawracających wątpliwości, czy pisać tego bloga. Bo wiedziałam dobrze, co chcę dać, że ktoś może z niego (jeśli zechce) wziąć trochę dla siebie. Jednak nie byłam pewna, czy cokolwiek dostanę ja. Więc to było pytanie o sens, a ten okazuje się oczywisty i nieskomplikowany. Po prostu w kupie raźniej. Dzięki Ci, kobieto, masz u mnie dobrą kawę.

      Usuń
    2. Ench1 maja 2020 18:05

      No widzisz. Ja dziękuję, że tu jesteś, jak się okazuje, stare, dobre blogi o "czymś" jeszcze nie wyginęły. To jest pocieszające. Szczególnie, jak się jest na głodzie już któryś dzień, natrafi się nagle na coś takiego - promyczek w tunelu, mówiąc kolokwialnie. A kawę zawsze chętnie :)

      Usuń
  2. Espena2 maja 2020 11:35

    Jakbym o sobie czytała... Ciągle słyszałam, że mam być taka i taka, a dlaczego się głupio śmiejesz, a innym razem dlaczego taka smutna, a dlaczego taka. W końcu nosiłam przyklejony uśmiech na twarzy, żeby nikt nie wiedział, co się w środku dzieje. Albo w ogóle bez emocji się nosiłam. Całe szczęście ogarniam terapię czwarty rok.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziewczynka z objawami3 maja 2020 00:18

      Serduchem z Tobą. Masz już cztery latka na karku, więc zapewne wiesz, że w terapii nie zawsze jest lekko. Że to cholernie ciężka i frustrująca praca. Dlatego życzę Ci wytrwałości. Cierpliwości dla siebie, terapeuty, Waszej relacji. I pamiętaj - w ogóle nie musisz się uśmiechać.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej