Złodziejski pomiot

Cwaniaka mam we krwi. Moja rodzina, bliższa i dalsza, zawsze balansowała na granicy prawa i było to dla nas tak naturalne, jak zupa mleczna na śniadanie w peerelowskim przedszkolu. Ustroje się zmieniały, ale my wszędzie znajdywaliśmy przestrzeń do nadużyć. Kochaliśmy łatwe pieniądze.

Jednym szło sprawniej, jakby byli do tego stworzeni, nikomu nie działa się krzywda, a występek przeciwko systemowi to w pewnych kręgach wręcz dobry uczynek. Jednak inni nie mieli ręki do lewych interesów. Desperacja zmuszała ich nieraz do przekroczenia owej granicy, co kończyło się niewesołymi konsekwencjami dla nich samych i dla ich najbliższych.

Kobiety, jeśli akurat nie były stworzone do niejasnych działań zarobkowych, siedziały w domu, niańczyły dzieci, wybaczały wszystko, kryły niegrzecznych chłopców przed wymiarem sprawiedliwości. I, co najistotniejsze, nieświadomie oraz niewerbalnie zasiewały złodziejskie ziarno we własnym potomstwie.

Kiedy dobijałam do osiemnastki, a mój dom rodzinny z różnych względów się rozpadł, umiałam już podkradać własnej babci pieniądze z kantorowej kasetki, kłamać jak z nut, bez najmniejszego oporu łamać wszelkie zasady moralne. Równocześnie nikomu nie zależało, żebym doskonaliła inne talenty, więc znajdując się w nowym miejscu i rzeczywistości, automatycznie skierowałam swoje kroki do jedynego środowiska, w jakim czułam się bezpiecznie. Do złodziei. To było dla mnie tak naturalne, jak zupa mleczna na śniadanie w peerelowskim przedszkolu.

Siedem lat później miałam za sobą związek z przemocowym, uzależnionym od alkoholu, nadużywającym narkotyków, sypiającym z innymi kobietami recydywistą. Miałam za sobą setki wizyt w prokuraturach, sądach, więzieniach w najróżniejszych punktach na mapie Polski. Długie noce spędzone na przeczesywaniu wolskich melin w poszukiwaniu ukochanego, domowe detoksy, kolejne zaszywki. Miałam za sobą gruźlicę, aborcję, ze sobą tylko paczkę papierosów, nerwicę i trzęsące dłonie, jednak pewnego dnia stamtąd uciekłam. Bandzior niełatwo godzi się z odejściem swojej kobiety, więc musiałam uciekać długo, być przygotowaną, że człowiek gotowy na wszystko może w każdej chwili wyrosnąć przede mną spod ziemi.

Chociaż trwało to chwilę, dzisiaj ta przeszłość – nie licząc nocnych koszmarów – w żaden sposób już do mnie nie wraca. Czego nie mogę powiedzieć o domu rodzinnym, który przypomina o sobie za każdym razem, kiedy sześciu funkcjonariuszy z sześcioma klamkami wpada o szóstej rano, żeby znaleźć mojego brata w mojej szufladzie na bieliznę.


Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.




Komentarze

  1. Ench9 maja 2020 12:44

    Dużo przeżyłaś. Choć jestem młodsza, pewnie o połowę, przeskakuję różnice wiekową jednym niezgrabnym system i tulę. To musiało być straszne, przeżyć to wszystko. Jesteś silna, bo umiesz mówić o tym, co Cię spotkało, umiesz zyć. Samo zmaganie się z życiem czasem wymaga odwagi - a wiem to nawet ja, która ma za sobą ledwie epizod depresyjny i nieśmiałe próby autodestrukcji, które w tej czy innej formie wciąż trwają.
    Trzymaj się.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziewczynka z objawami10 maja 2020 00:47

      Trzymam, właśnie dzięki wsparciu. Twojemu i kilku innych osób. Mam wielkie szczęście, że jesteście obok. Dziękuję.

      Nie umniejszaj, proszę, swojego cierpienia. Zawsze znajdzie się ktoś, kto przeżył, z naszego punktu widzenia, więcej i mocniej. Ale porównywanie własnego dramatu z cudzym często wywołuje w nas poczucie winy, że użalamy się nad sobą, kiedy inni mają gorzej. A to nieprawda. Cierpienie prowadzące do autodestrukcji jest największym z cierpień. Pracuję z dziećmi, z zaburzeniami rozwoju i bez. Każde jest inne, ale jedno je łączy. Kiedy dziecku popsuje się ukochana zabawka, zburzy wieża z klocków budowana w skupieniu przez godzinę, mama nie zdąży z pracy na teatrzyk przedszkolny, w którym recytowało wierszyk, to takiemu dzieciakowi burzy się cały świat. Jego świat, jedyny i niepodważalny, składający się właśnie z ukochanej zabawki, wieży z klocków, uważnej obecności mamy. Jego cierpienie (chociaż dla nas trudne do zrozumienia, bo przecież gdzieś tam "większe" cierpienia - wojny, pandemie, zaległe rachunki) jest największe, jedyne i niepodważalne, a dorosły ma obowiązek tym cierpieniem się zaopiekować, dopóki dziecko nie nauczy się tego samo. Tak samo my, zaburzeni, mamy obowiązek zaopiekować się zaniedbanym emocjonalnie dzieckiem w sobie, uznać je takie, jakim jest, nie umniejszać jego cierpienia. Czasem nam nie wyjdzie, nie ma rodziców doskonałych. Ale mamy obowiązek próbować.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej