Mój cynik


Ona się popłakała, a ja nie rozumiałam dlaczego. Przecież to były żarty. Przecież powinna znać się na żartach. Na moich żartach. Powinna wybuchać śmiechem zawsze, kiedy żartuję. Powinna. A ona się popłakała.

Chodziłyśmy z Kasią do tej samej klasy w jednym z warszawskich ekonomików, ale dzieliło nas wszystko. Ona nieśmiała, delikatna, kobieca, z emocjami na wierzchu, ja – chłopczyca, chowająca własną wrażliwość za wulgaryzmami i rubasznym dowcipem. Nie toczyłyśmy żadnej wojny, lubiłyśmy się nawet, jedynie moje żarty zawsze Kasię zawstydzały. Wtedy, na przerwie śniadaniowej, doprowadziły do łez i nawet trochę zrobiło mi się głupio, ale nie na tyle, żeby przeprosić. Nie na tyle, żeby – po chwili zmieszania – nie wyszydzić również jej łez. Żeby nie nazwać Kasi w myślach histeryczką, dzikuską, wariatką, czyli dokładnie tak samo, jak nazywała mnie matka, dopóki nie nauczyłam się nie dopuszczać emocji do głosu.

Obraz płaczącej Kasi wrócił do mnie wiele lat później, kiedy pewnego dnia przyniosłam na kozetkę swojego cynika i trzeba było go wziąć w terapii na tapet. Nie od razu, rzecz jasna. Najpierw bowiem (zaraz po tym, jak zrobiło mi się trochę głupio, ale nie na tyle, żeby swoją terapeutkę przeprosić, nie na tyle, żeby – po chwili zmieszania – nie wyszydzić również jej reakcji, nie na tyle, żeby nie nazwać jej w myślach histeryczką, dzikuską, wariatką) trochę mi się odechciało.

Odechciewanie zna każdy, kto kiedykolwiek był w terapii. Pojawia się w relacji z terapeutą coś trudnego, co należałoby przepracować, bo to jest odbiciem problemu, który mamy w relacjach w ogóle, ale nieświadomy strach przed konfrontacją z własną chujnią stawia opór. Wtedy mamy dziesiątki wytłumaczeń. „To nie moja wina!”, „Co on może o tym wiedzieć?!”, „Ale ona pierwsza!” – i zaczyna nam się odechciewać. Przychodzić, rozmawiać, otwierać przed terapeutą. Takie momenty są krytyczne, wielu odechce się już na dobre. Mnie najdłużej odechciało się na rok. Na szczęście moja terapeutka wiedziała, jak długo przechodzi mi gniew i ile kosztuje „przepraszam”, dlatego za każdym razem otwierała przede mną drzwi. Poza gabinetem nie jest już tak łatwo.

No więc kiedy w trakcie jednej z rozłąk przestałam już się na nią złościć, zrozumiałam, że to nie ona dała dupy, tylko ja, wróciłam, przeprosiłam, przyniosłam swojego cynika oraz zapłakaną Kasię z ekonomika i poczułam. Poczułam wszystko. Całe zażenowanie, cały gniew, cały smutek, całe rozczarowanie, które inni czuli, kiedy uaktywniał się mój cynik. Poczułam, jak bardzo ich krzywdziłam. Jak zawoalowaną formę może przybrać przemoc. Również w moim wydaniu.


Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej