Ochłapy

„Pani mama nie będzie siedzieć przy Pani łóżku w szpitalu psychiatrycznym” – zapewniła przeszło dekadę temu pierwsza psychoterapeutka, na kozetce której pobyłam dłużej. Zastrzeliła mnie tym. Rzeczą niemożliwą, absurdalną wydawało mi się, żeby matka nie towarzyszyła własnej córce w takich okolicznościach. Byłam zniesmaczona uwagą kobiety, czemu dałam wyraz. Ona nie ustępowała.

„Po jakim czasie od momentu, w którym straciła Pani miesiączkę w wyniku wielomiesięcznej głodówki, poszłyście z mamą do endokrynologa? – padło pytanie. „Po trzech…” – odparłam zmieszana. „Czy Pani mama zabrała Panią do psychologa?”. Zaprzeczyłam ruchem głowy. Psychoterapeutka dociekała, dlaczego, szukając mojego wzroku, który uciekał na wszystkie strony przed jej spojrzeniem. „Bo zaczęłam jeść…” – wymamrotałam, na co ona wtrąciła celem uściślenia: „Objadać się i prowokować wymioty. A Pani mama nic nie zauważyła. Przez dwa lata”.

Choroba w systemie rodzinnym zawsze pełni jakąś funkcję. Ja, wprawiając w ruch zaburzenia odżywiania czy depresję, miałam przez ułamek sekundy uwagę matki. Jak wtedy, gdy szła ze mną do poradni endokrynologicznej. Co z tego, że musiałam wyniszczyć organizm głodówką, środkami przeczyszczającymi i tysiącami brzuszków dziennie. Najważniejsza była jej twarz przez chwilę zwrócona w moją stronę. Taki sam ochłap, jaki rzucało mi w późniejszych latach wiele napotkanych osób, a który dla mnie stawał się całym światem i gotowa byłam za niego nawet umrzeć.

Dla najbliższych moja choroba stanowiła z kolei wybawienie przede mną roszczeniową, przede mną niezgadzającą się na zastaną rzeczywistość, przede mną pyskatą. Bo kiedy głowę miałam zajętą obsesją na punkcie jedzenia albo inną, odciągającą od jedzenia myśli, siedziałam cicho. I w domu był święty spokój.

Nie mam już żalu do swojej matki, że nie potrafiła mnie kochać. Nie mam już żalu do siebie, że ja nie kocham jej. Chociaż wiele lat od wspomnianego posiedzenia na kozetce musiało jeszcze upłynąć, zanim przestałam błagać o ochłapy.


Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.



 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej