A ja kocham być ze sobą


W 2020 pandemia spadła mi z nieba. Zabrała ludzi z ulic, ze sklepów, nawet po galeryjnych alejkach mogłam sobie biegać bez obawy o atak paniki. Dostałam w prezencie piękną wymówkę, aby nie korzystać z komunikacji miejskiej. Zamknięte kina, teatry, restauracje, raj na ziemi! Praca z lękiem polegająca na trenowaniu co jakiś czas wypraw do powyższych mogła zostać odłożona na bliżej nieokreśloną przyszłość. 

No i najlepsze – przeniesienie kontaktów do onlajnu, znajomi stęsknieni za człowiekiem, nieustannie zapraszający do klikania. Doskonałe warunki dla rzucenia wieloletniej nauki bliskości. Dla uzależnienia się od wyskakującego okienka w Messengerze. Dla ubóstwianego przez zaburzoną część mojej osobowości substytutu.

Na szczęście w gabinecie terapeutycznym nauczyłam się już, że poza świadomością, która rozpaczliwie chce zmiany na lepsze, wciąż istnieje i zawsze istnieć będzie moja nieświadomość. Że pokusa, aby za nią podążyć, pozostanie. Chociaż lepszym słowem jest tutaj „impuls”, ponieważ często nawet nie zauważam momentu, w którym daję się uwieść.

Uwieść klikom przekonującym o przyjaźni, wsparciu w trudnych momentach, gdy tymczasem osoba je wyklikująca nigdy nie znalazła czasu, żeby ze mną pogadać na żywcu. Uwieść klikom zapewniającym o ciekawości mojej osoby na przemian z tymi wyrażającymi zniecierpliwienie i poirytowanie moim pytaniem, moją odpowiedzią lub moim chwilowym milczeniem. Uwieść klikom powtarzającym w kółko bajki o fascynacji mną tylko po to, abym poświęcała całą swoją uwagę, była na każde kliknięcie i wypełniała każdą wolną chwilę, nudę, z którą człowiek po drugiej stronie łącza nie potrafi sobie poradzić.

„Im większe zaczarowanie, tym większe rozczarowanie” – powtarza często Jacek Santorski, jeden z mężczyzn mojego (prze)życia. Dla mnie i sporej części osób z zaburzeniami, z nawracającą depresją, z myślami czy próbami samobójczymi, takie zaczarowanie może być po prostu śmiertelne. Tak że dzięki, onlajnie, nie skorzystam.


Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.




Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej