Igły


Pojawiła się w moim życiu, kiedy miałam czternaście lat. Jej smutek z jakiegoś powodu był mi potrzebny. Nie miałam pojęcia, z jakiego. Dzisiaj wiem, że sprowadzała na ziemię. Z irracjonalnej furii, z nadmiernego pobudzenia albo z apatii, którą od śmierci dzielił już tylko krok. Zmuszała, abym poczuła, zabolała, wypłakała. I robiłam to. Aż nauczyłam się wypierać.

Wypieranie jest łatwiejsze, nie boli. Zabielanie, zapijanie, zajadanie również. Ja miałam tyle bólu do przerabiania na co dzień, że jakikolwiek sposób na natychmiastową ulgę z czasem zaczął być o wiele bardziej kuszący niż głęboki kontakt z własnym cierpieniem. Zapomniałam o Edycie i zapomniałam, jak się płacze. Do momentu, w którym wszystko, co wyparte, zaczęło we mnie gnić.

W 2016 znów usłyszałam jej głos. Siedziałam w poczekalni gabinetu akupunktury, a ona usiadła obok. Wycięło mnie, jak zawsze w sytuacjach trudnych. Moje oczy nie spojrzały nawet w tamtą w stronę.

Kiedy leżałam już nakłuta za jednym z parawanów, ktoś nakłuwany po sąsiedzku poruszył się gwałtownie, trafiając w jedną z igieł umiejscowionych na mojej dłoni. Syknęłam z bólu i byłam nawet gotowa zawarczeć, gdy zza zasłony dzielącej mnie od sprawcy znów dobiegł jej głos. „A trafiaj sobie!” – pomyślałam. – „Tobie wszystko wolno”.

Przez dwadzieścia minut, które przeleżałyśmy ramię w ramię, nie udało mi się wymyślić dla niej żadnych słów. Dzisiaj wiem, że po prostu nie miałam wtedy nic do powiedzenia. Dopiero teraz, kiedy znów pozwalam sobie na smutek i kiedy znów potrafię ryczeć, mogę jej powiedzieć, że „żyję na ostrzu, na krawędzi”*. Że „czasem płaczę”*.

* fragment „Na krawędzi” Edyty Bartosiewicz

* j.w.



Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.




Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej