Zgniłe jajo

                           

Przeszło dekadę temu, kiedy rozpieczętowałam swój proces terapeutyczny, moja ówczesna psychoterapeutka opowiedziała mi o pewnej klientce z borderline, która potrafiła rozebrać się do naga podczas sesji albo zrobić jej kupę na wycieraczkę. Kobieta zapewniała, że to dopiero hardcore i że ze mną, jak sama widzę, wcale nie najgorzej.

Kilka lat później, na grupie wsparcia dla osób z zaburzeniami odżywiania, spotkałam dziesiątki kobiet mających w życiorysie oddział szpitalny. Prawie wszystkim na dzień dobry diagnozowano ChAD, co stanowiło przyczynek do częstych żartów wtajemniczonych. Borderline była tematem tabu, czymś najgorszym, zgniłym jajem, lepiej nie dotykać. Ani specjaliści na oddziałach, ani terapeuci na wspomnianej grupie wsparcia niczego nie próbowali odmitologizować.

Jeszcze kilka lat później porządnie się rozsypałam i podreptałam do gabinetu psychiatrycznego. Zdiagnozowano borderline. Dzisiaj mam już rzeczy trochę poukładane, diagnoza wiele uporządkowała, zrozumiałam siebie bardziej i przestałam karać, dzisiaj już nie boję się o tym mówić. Ale w pierwszym momencie świat mi się skończył, bo usłyszałam, że jestem czymś najgorszym, zgniłym jajem, hardcorem zdolnym do zrobienia kupy na cudzą wycieraczkę.

Specjaliści nadal robią nam złą robotę. Psychiatra, dr n. med. Jerzy Pobocha, w kontekście zabójstwa rodziców i młodszego brata, jakiego dopuścił się osiemnastolatek, mówi: „Osoby z zaburzeniami osobowości nie mają uczuć i hamulców moralnych, a zabicie nie jest dla nich czymś wyjątkowym”.

Dr Ewa Woydyłło-Osiatyńska, podczas wykładu na temat (o ironio!) szczęścia w Strefie Psyche Uniwersytetu SWPS, zapewnia, że każdy w równym stopniu jest zdolny zarządzać obniżonym nastrojem czy nawet poważnym kryzysem psychicznym, jeśli już do niego dojdzie, natomiast leki antydepresyjne to zło wcielone, robiące niesamowite spustoszenie w ludzkim organizmie.

O krok dalej idzie samozwańcza uzdrowicielka Beata Pawlikowska, wymieniając fatalne następstwa nie tylko samej farmakologii, ale też psychoterapii, oraz przekonując o cudotwórczych zdolnościach pozytywnego myślenia, będącego w stanie wyciągnąć nas z najgłębszej depresji.

Mam wrażenie, że dobrych głosów wciąż za mało. Złych narracji, niedopowiedzeń i przemilczeń zbyt wiele. One rezonują niczym uszkodzona rura kanalizacyjna, te drugie, potrzebne na gwałt, wciąż nie mogą przebić się do mainstreamu.

Mimo wszystko dziękuję, że próbują i że – pamiętając o ciele – nie zapominają o duszy. Trzymam kciuki za psychiatrię, psychologię, psychoterapię. Kilka razy zatrzymały mnie po stronie życia, kiedy nie trzymało już nic innego.


Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.




Komentarze

  1. Aleksandra Sztorc26 marca 2021 01:54

    Też trzymam kciuki za psychiatrię, psychologię i psychoterapię. I mnie kilka razy zatrzymały po stronie życia. Tyle ile jest ludzi tyle zdań, ale zawsze będę zachęcać do sięgnięcia po pomoc specjalisty. Ja miałam zwadę z tabletkami, nie dałam sobie pomóc w ten sposób, nie dałam im zadziałać na dłużej, bo miałam chorą duszę, która chciała cierpieć, ale wierzę, że farmakoterapia jest potrzebna, w zestawie z psychoterapią. Wierzę, że jest pomocna, choć nie wszyscy bliscy z mojego otoczenia chcieli bym "truła" organizm lekami. Właśnie w najbliższym otoczeniu zderzyłam się z brakiem zrozumienia choroby i tego jak należy się z nią mierzyć... :(

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziewczynka z objawami26 marca 2021 12:25

      Bardzo to jest przykre. Taka pozorna troska, przy jednoczesnym sabotowaniu naszych ruchów ku zdrowiu. Nieświadomym, rzecz jasna, bo tak samo, jak dla nas samych choroba pełni jakąś nie do końca zrozumiałą funkcję, ale wiemy, że damy się za nią poćwiartować, tak samo nasi bliscy nie mają pojęcia, jak wielką wagę nasza choroba ma dla systemu rodzinnego, jednak zrobią wszystko, aby utrzymać status quo.

      Doskonale Cię rozumiem. Świadomość tego wcale nie sprawia, że boli mniej. Wręcz przeciwnie, chwilami ból jest większy niż kiedykolwiek.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej