ART kontra ED


„Ciało jest więzieniem duszy” – powtórzyliśmy za Platonem, rozpoczynając 5 lutego 2016 roku w warszawskiej Kawiarni Terapeutycznej pokaz „Panoptikonu”, poruszającego debiutu reżyserskiego Anny Dubielis z 2011 roku. Kilkunastominutowy dokument opowiada historię kobiety zmagającej się z zaburzeniami odżywiania, opowiada moją historię. Akcentuje psychologiczne, nie kulturowe aspekty ED, ukazując osobę, której życie przepełnione jest autodestrukcją.

W drodze do sali projekcyjnej można było podziwiać wystawę pięknych aktów zgromadzonych w ramach akcji ZRZUĆ CIUCH. Ciał dotkniętych ED, ale także ich bliskich i przyjaciół, ludzi wrażliwych na los drugiego człowieka, chcących wesprzeć projekt swoją obecnością.

ED PROJECT. POKOCHAJ CIAŁO, bo o tym projekcie mowa, miał na celu łamanie stereotypów, pokazując, że zaburzenia odżywiania to nie wyrok. Że każdy z nas (bo ED dotyka również mężczyzn) ma rozum, uczucia i marzenia, a z kolei niedowagę (tak bardzo akcentowaną w mediach) – zaledwie dwoje na dziesięć. Pozostałych ośmiu nikt nawet nie podejrzewa o chorobę.

Projekcję filmu podsumowała wyjątkowo ożywiona dyskusja z widownią, prowadzona przez zaproszoną na tę okazję psycholożkę, Agnieszkę Kacprzak. Ku naszemu zaskoczeniu, chętnych do podzielenia się swoją historią było mnóstwo, kilkoro z nich przejechało w tym celu kilkaset kilometrów, co pokazuje, jak bardzo potrzebne są miejsca, gdzie osoby z zaburzeniami odżywiania i ich bliscy mogą swobodnie o problemie mówić. I trochę sobie popłakać.

Wisienką na torcie był występ Daniela Zaklikowskiego, gitarzysty zespołu Fonetyka, który ułożył nuty do mojego tekstu, natomiast fotorelację z całej imprezy przygotowała Marta Spyrczak.

O tym nie wolno milczeć. Pokażmy światu, że jesteśmy piękni. Że jesteśmy ED.













Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej