Niemożliwe istnieje

Nie rozumiem. W głowie nie mieszczę, jak można spać kilkanaście godzin i budzić się zmęczonym. Unikać ludzi albo mieć ochotę dać w zęby każdemu, kto otworzy gębę nieproszony. Opadać z sił przy wiązaniu sznurówek przed wyjściem do pracy, z trudem opanowywać płacz, że trzeba znowu do niej. Jak można nie wziąć się w garść, nie iść pobiegać, nie myśleć pozytywnie. Nie pojmuję.

Dzieje się tak ze mną zawsze, kiedy u mnie jest stabilnie. Kiedy nie ma dołków, nie ma górek, jest równo. Kiedy z dnia na dzień oddalam się od jednego oddalam się od jednego ze swoich epizodów depresyjnych, zapominam, jak czarno tam było. Podobnie z ciężkim kacem. Rzygając na myśl o kielichu, zasięgamy się, że nigdy więcej, ale po tygodniu żołądek niczego już nie pamięta.

Wtedy, gdy u mnie jest stabilnie, moja pamięć zaciera te wszystkie dni, kiedy świat na zewnątrz nie miał kształtu ani koloru, był płaski jak ja, kiedy ciężkim, odrętwiałym ciałem przywierałam do nieścielonego miesiącami łóżka. Wtedy zapominam, ile wysiłku i łez kosztowało odklejenie się od niego rano, umycie zębów, wyjście do roboty. Że to właśnie ona trzymała mnie równocześnie przy życiu, bo gdyby nie domagający się opłacenia haracz za wynajmowaną chatę, nie miałabym powodu, żeby wypływać spod pierzyny. Wtedy mojemu zrozumieniu coraz bardziej wymyka się też nieodstępujący mnie w kryzysie psychicznym na krok lęk przed ludzkim spojrzeniem. Przed przypadkową rozmową. Irytacja, kiedy już do niej dojdzie. Wściekłość, bo… nikt mnie nie rozumie.

Tylko w jaki sposób ktokolwiek mógłby bezbłędnie zrozumieć, wejść w moją chorą skórę, dlaczego od kogokolwiek tego wymagam, skoro nawet ja, mając w życiorysie niejeden nawrót depresji, w kilka tygodni potrafię zapomnieć jej rysy twarzy? Skoro w okresach zdrowych za oknem jest przestrzennie i wielobarwnie, ludzie są ciekawi, warci uwagi, wysypiam się w siedem godzin, sznurówek w ogóle nie wiążę, bo nogi nie mają czasu na takie pierdoły, i coraz trudniej przypomnieć sobie własną rozpacz sprzed miesiąca? Skoro ja sama wielokrotnie mam problem ze zrozumieniem siebie chorej? Przecież gdybym nie miała kłopotu z wpełznięciem w swoją zdrową skórę, nigdy bym nie chorowała.

Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.