Kryzys miłości

„Wypierdalaj, dziwko, bo Ci łeb rozpierdolę” – zawarczał, trudno zliczyć po raz który, mój brat. Zawarczał na kilka lat przed tym, jak ostatecznie zerwałam ze swoim patologicznym stadem. Byłam już wtedy w terapii i trochę już wiedziałam, że w ogóle nie o mnie chodzi, że zainstalowany w nim sfrustrowany pijak po prostu szuka zaczepki, a ja jestem pod ręką.

Nauczyłam się też nie sprawdzać już w takich momentach jego prawdomówności i nie przystępować do bitwy kończącej się poprzewracanymi meblami. Telefoniczne zapewnienie matki – nieobecnej akurat właścicielki mieszkania – o słuszności braterskiego wzburzenia, gdyż pyskuję, przychodzę wtedy, gdy nie powinnam, i sama się o wpierdol proszę, utwierdziło mnie w przekonaniu, iż należy stamtąd wyjść. I w ten oto sposób pierwszy raz w życiu posmakowałam kryzysu bezdomności.

Miałam sporo szczęścia. Przez kilka tygodni mogłam spać w zajętej przez bank, ogołoconej z mebli, prądu, ogrzewania i wody chałupie znajomej, a tamten listopad był łaskawy. Była lampka naftowa, sterta ciuchów służących za posłanie, cztery polary zamiast kołdry, umiejętność uciekania od bolesnej rzeczywistości w sen. Trochę tylko strachu, gdy kroki na klatce. Ludzie od eksmisji nie mają bowiem w zwyczaju anonsować się bezdomnym. Jednym słowem – nie najgorzej.

Jednak moja głowa miała na ten temat inne zdanie. Kryzys psychiczny, nawracający regularnie od lat szczenięcych, pogłębił się. Rozpacz ustąpiła miejsca pustce. Pusto zrobiło się też wokół mnie. Chętnych do picia wódki, do zabawy, do wypadów na miasto, do wypadów za miasto, do seksu i do śmiechu było od cholery. Od cholery było lajków, serduszek, fejsbukowych egzaltacji. Ale przez tych kilka bezdomnych miesięcy nie było ani jednej osoby, która przyszłaby z kubkiem ciepłej kawy.

Dzisiaj patrzę za okno i myślę sobie, że mogłam nie mieć tyle szczęścia. Tyle siły. Umiejętności uciekania w sen. A mój listopad mógł nie być łaskawy. Myślę sobie, że dzisiaj dla kogoś jest taki listopad, że ktoś właśnie zamarza przy minus piętnastu. Albo umiera z samotności.


Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno.



 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Mój ból jest większy niż Twój

Obraz
Dawno, dawno temu polskie społeczeństwo kategorycznie zabroniło cierpieć Marii Peszek na hamaku w Tajlandii. Przyglądałam się wtedy reakcjom znajomych na fejsbuku i opadała mi szczena, bo najmocniej pluli w nią ci, którzy sami zanurzeni byli w takim czy innym cierpieniu, ale z wielkim bananem na twarzy przekonujący, że u nich wszystko wponsiu. „Straszne z nich dupki”, myślałam wtedy i pewnie myślałabym tak do dzisiaj, gdybym któregoś dnia nie przyjrzała się sobie i nie zauważyła, że im większe jest moje cierpienie, tym mniej mam w sobie miejsca dla cudzego. Dzisiaj staram się już nie oceniać. Staram się próbować innych zrozumieć. A zmienianie świata na lepsze staram się zaczynać od siebie. Jestem borderline. I już nie wstydzę się mówić o tym głośno. A tu zbieram na zachcianki: BLIK 534 049 522 MBANK 88 1140 2004 0000 3002 7742 3241 buycoffee.to/beata.tforzy  
Czytaj więcej

Zrobię sobie dobrze

Obraz
  Doigrałam się. Pracowałam na to dwadzieścia siedem lat. Od pewnego momentu z absolutną świadomością, jakie spustoszenie sieję we własnym przewodzie pokarmowym, oraz pewnością, że jeśli kiedyś na coś się zwinę, będzie to konsekwencją moich zmasowanych ataków na każdy z jego odcinków. Dlatego gdy kilka tygodni po gastroskopii przyleciały do mnie wyniki badań histopatologicznych, twierdzące, że w moim żołądeczku zapanował stan przedrakowy, w ogóle nie byłam zaskoczona. Nie zdziwiłoby mnie też zapalenie mięśnia sercowego, nagłe zatrzymanie krążenia czy pęknięcie przełyku. Nic, co mogły przynieść mi ze sobą objawy zaburzeń odżywiania.  Właściwie od czternastej wiosny, od roku, w którym zaprosiłam je do swojego życia, a wraz z nimi depresję i apatię , wielokrotnie modliłam się o to, żeby przyszedł koniec. Żebym nie musiała już czuć bólu. Czuć obrzydzenia do samej siebie. Żebym nie musiała już czuć. Jak mi z tym teraz? Dzisiaj nie chciałabym końca. Od roku żyje mi się bezobjawo...
Czytaj więcej

Zabawy na sianie, część I

Obraz
Rozdziewiczył mnie i odwiózł do domu. Szesnastoletnią, skacowaną. Wciąż jeszcze pijaną właściwie, bo poprzedniego wieczora, dopingowany skutecznie przez swojego brata i kolegę, z zapałem pracował na szybkie urwanie mojego filmu. Wciąż jeszcze rozanieloną, bo przez kilka poprzednich tygodni, dopingowany skutecznie przez mojego kuzyna, rozkochiwał mnie w sobie coraz bardziej. Trochę już jednak zdezorientowaną, bo od momentu, w którym ocknęłam się z jego penisem w swojej pochwie, a on – po kilku pchnięciach – wyskoczył ze mnie i trysnął w pościel, z każdą kolejną godziną coraz bardziej dawał do zrozumienia, że cała sytuacja bardziej go śmieszy niż cieszy. Tak też było. Kiedy wysiadłam nad ranem z samochodu, widziałam gościa po raz ostatni. Rozpacz, obsesyjne zerkanie co chwilę na wyświetlacz telefonu, brak w najbliższym otoczeniu osoby, z którą można by się tym bólem podzielić. Bólem przeogromnym, obezwładniającym, ale przede wszystkim popychającym do irracjonalnych myśli i zachowań, byle...
Czytaj więcej